Τι εννοούμε όταν λέμε self-coaching
Το self-coaching είναι μια συνειδητή διαδικασία στόχευσης του προσωπικού και επαγγελματικού δυναμικού. Στην πράξη μοιάζει με συζήτηση ανάμεσα σε διαφορετικά μέρη του εαυτού μας, το μέρος που ξέρει και αυτό που αμφιβάλλει, αυτό που δρα και αυτό που παρατηρεί.
Αυτό που κάνει τη διαφορά δεν είναι τόσο η τεχνική, όσο η στάση απέναντι στον εαυτό μας. Η εμπιστοσύνη ότι είμαστε ικανοί, πολύτιμοι και ότι διαθέτουμε ήδη αρκετούς πόρους. Ο αυτοσεβασμός, η περιέργεια, η ικανότητα να ακούμε πραγματικά και να κάνουμε ερωτήσεις που προκαλούν αντί να επιβεβαιώνουν.
Η ερώτηση που ακούω συχνά
«Μπορώ να κάνω self-coaching, να αναγνωρίσω τα συναισθήματά μου και να δείξω συμπόνοια στον εαυτό μου, χωρίς να έχω κάνει θεραπεία;»
Η απάντηση είναι ναι. Ουσιαστικό self-coaching μπορεί να γίνει χωρίς θεραπεία ως προαπαιτούμενο. Αυτό που αξίζει να έχουμε στο μυαλό μας, όμως, είναι ότι το self-coaching ενισχύει και συμπληρώνει (δεν αντικαθιστά) την αντικειμενικότητα και το βάθος που προσφέρει η σχέση με έναν επαγγελματία: θεραπευτή, coach, mentor ή supervisor.
Υπάρχουν τυφλά σημεία που δύσκολα βλέπουμε μόνοι μας. Και υπάρχει κάτι στη σχέση με έναν άλλον άνθρωπο που ο εσωτερικός διάλογος, όσο καλλιεργημένος κι αν είναι, δεν αναπαράγει εύκολα.
Ο Κώδικας Ηθικής και Δεοντολογίας του Coaching διευκρινίζει τη διαφορά μεταξύ coaching και ψυχοθεραπείας, τα όρια του ρόλου και πότε απαιτείται παραπομπή σε ψυχολόγο ή άλλο επαγγελματία ψυχικής υγείας. Το να γνωρίζεις αυτά τα όρια, για τον εαυτό σου και για τους άλλους, είναι κομμάτι της επαγγελματικής ωριμότητας.
